«2 ayda 43 kilo verdim – şimdi kızımdan daha zayıfım!»
Kim derdi ki bu mükemmel vücut sırrını (diyet ve spor yapmadan!)... pazarda açıklayacağım!

Her şey bir sabah aynaya baktığımda kendimi tanıyamamamla başladı. Denemediğim diyet, gitmediğim doktor kalmamıştı. Ta ki Welldia ile tanışana kadar...

- Anne, kendine iyi bak, obezite hayatını 7 yıl kısaltır! – her görüşmemizde bana bunu söyleyen kızım Ayça, o sırada İrlanda'da yaşıyordu. Sürekli bana yeni yabancı mucizevi diyetler, yağ yakma egzersiz planları, zayıflama çayları ve diğer mucizevi takviyeleri öneriyordu.

Hiçbirini denemedim. "Neden ben, yaşlı bir kadın, obeziteyle uğraşayım ki? En güzel yıllarım geride kaldı," diye düşünüyordum. Kocamla güzel zamanlar geçirdim, çocukları büyüttüm. – "Bana torunla ilgilenmeye yardım et, boşuna laf yapma" diyordum Ayça'ya, gülerek.

Ama bir süre sonra gülmeyi bıraktım çünkü aşırı kilolarım yüzünden merdivenleri çıkmakta zorlanıyordum, nefesim daralıyordu ve dizlerim inanılmaz şekilde ağrıyordu. Evime alışveriş yaparken kalp krizi geçireceğim diye korkmaya başlamıştım... Aynaya baktığımda Ayça'nın haklı olduğunu görmek zorunda kaldım. Berbat şekilde kilo almıştım. Popom sumo güreşçisinin poposuna benziyordu. Karnımda sarkan deri, yağ birikintileri ve üç katlı çene vardı. Vücudumun her yerinde sarkan deri vardı ve selülit sadece popomda ve bacaklarımda değil, kollarımda bile vardı!

Ama her zaman böyle değildim. Neden bu kadar fit, çekici bir insanken birden bu kadar kilolu biri oldum? Görünüşümü en çok değiştiren şey, 8 yıl önce yaşadığım dram oldu...

Bayram'la lise yıllarında tanıştık. İzmir'den otobüsle seyahat ediyorduk. – "Seni ilk gördüğümde düşündüm ki, 'Bu benim gelecekteki eşim olacak' – demişti o zaman Bayram. Tam 30 yıl boyunca mutlu bir evlilik sürdürdük. O trajik güne kadar, akşam yemeğinden sonra sofrada oturuyorduk.

Bayram birden kalbine tutuldu, yere düştü ve bir daha kalkamadı. Ambulans geç kaldı. Eşimi tam 50. doğum gününde toprağa verdim.

Bütün yaşam planlarım bir anda yok oldu. Bayram'la birlikte şehir pazarında bir tatlı dükkanı işletiyorduk. Birkaç yıl daha çalışıp emekli olmayı ve şehir dışında küçük bir ev inşa etmeyi planlıyorduk. Araziyi çoktan almıştık. Artık emeklilik hakkında düşünmek anlamsızdı. Dükkanla tek başıma kaldım ve biz ikimiz için de çalışmak zorunda kaldım.

Bunu tek başıma yapabileceğimi düşünmüyordum. Ayça o dönemde hala üniversiteye gidiyordu ve benimle yaşıyordu. Düşememeliydim. Kızıma düzgün bir yaşam sağlamak zorundaydım.

Sabah 4'te kalkıp Bayram'ın arabasıyla ekmekçiye ve birkaç toptancıya taze malzeme almak için titreyerek yola çıkıyordum. Ayrıca, araba kullanmaktan hep korkuyordum. Haftanın her...

Sabah 4'te kalkıp Bayram'ın arabasıyla ekmekçiye ve birkaç toptancıya taze malzeme almak için titreyerek yola çıkıyordum. Ayrıca, araba kullanmaktan hep korkuyordum. Haftanın her günü çalışıyordum, sadece pazar günleri tatildim.

Sonunda, bu yorucu tempoyla tatlı dükkanını ayakta tutmayı başardım. Tüm bu çabalar görünüşümde etkisini gösterdi. O kadar meşguldüm ki, yemek düzenim tamamen bozuldu ve bu da metabolizmamı tamamen yavaşlattı. Üstelik her gün etrafımda olan tatlılardan yiyordum (günde 12 hamur tatlısı yiyebiliyordum!). Ve o sürekli Bayram'ı kaybetmenin acısını, yemekle yatıştırıyordum. Ayrıca, menopoz da başlamıştı... Birkaç ay sonra 20 kilo almıştım.

Meğerse tanıdığı biri tatlılarımı alıyormuş ve beni tanımamış... Şaşkına döndüm, ne diyeceğimi bilemedim. Hızla telefonu kapattım ve sonra acı bir şekilde ağladım. – Keşke benim yaşadıklarımın yarısını yaşasanız, siz de benden çok daha kötü görünürdünüz – dedim kendime, çaresiz bir şekilde.

Ayça, okuldan sonra uluslararası bir şirkette iş bulmuş ve İrlanda'ya gitmişti. Sık sık telefonda konuşuyorduk. İyi bir iş, güzel bir daireye sahipti. Şirkette, yine bir Türk olan kibar bir gençle tanıştı.

- Anne, işte oldu! Nişanlandık! 6 ay içinde düğün olacak! – bir yıl önce telefonda çok mutlu bir şekilde söyledi. Tabii ki çok mutlu oldum. Her anne gibi. Ama hemen korkuyla düşündüm:

- Düğün için kayınvalidemin yanında nasıl görünürüm bu kadar şişman? Hangi elbiseyi giysem de o yağları saklayabilirim? Aynaya bakınca yıkıldım.

Gelecek kayınvalidemi düşündüm ve nasıl beni bir balina gibi görüp, bu kadar şişman bir kadını kabul edebileceklerini hayal ettim. Onun annesi güzel, zayıf bir kadındı (fotoğraflarını gördüm). Ben ise – şişman bir top gibiydim. Bunu kabul edemezdim! 6 ayım vardı, bir şekilde kendimi düzeltmeliydim.

Mücadelem tam olarak o zaman başladı. İnternetteki reklamlarda gördüğüm çaylar ya da takviyelerle zayıflayabileceğime inanmadım. Bu, fili yakalamaya çalışmak gibi bir şeydi... Katı bir diyete ve kişisel antrenörle egzersiz yapmaya karar verdim. Bunun için kredi aldım, çünkü bu kadar masraflı bir şeyi karşılayamazdım.

- Bu ne tür bir bahanedir?! Hala 10 tekrar daha yapmalısın! – antrenörüm, o kadar yorgundum ki neredeyse bayılacakken bana bağırıyordu.

O sporcu, kaslı bir yapıya sahipti, gençti. Yaşlı ve kilolu bir kadın için bu egzersizlerin aşırı...

O sporcu, kaslı bir yapıya sahipti, gençti. Yaşlı ve kilolu bir kadın için bu egzersizlerin aşırı zor olduğunu anlamıyordu. Bunu tembellik olarak görüyordu. Ayrıca, spor salonundaki insanlar beni ciddiye almıyorlardı. Bir genç, kız arkadaşıyla gelmişti ve beni gördüğünde hemen kötü hissediyormuş gibi yapmaya başladı.

O anda içimde bir şey kırıldı. Egzersiz yapmayı bıraktım ve bir çocuk gibi ağlamaya başladım. O kadar güçlü ağladım ki, neredeyse nefes alamadım. Antrenör beni arka odaya götürdü. Orada biraz sakinleşebildim.

Yaptığım sahne yüzünden çok rahatsız oldum. – "Sakin ol, çoğu insan ilk antrenmanlarında çöker" dedi antrenörüm. – "Vücudun çok fazla kilodan dolayı yük altında, o yüzden her şeyin acıması normal."

Ama en kötü kısmı daha yeni başlıyordu. Diyetisyenimden aldığım menüde, sadece düşük kalorili salatalar yiyordum ve çok zayıflamıştım. Gözlerim kararmaya başlamıştı. – "Tanrım İlkin, nasıl görünüyorsun, duvara benziyorsun, hasta mısın?" – diye sordu komşum, halimi görünce. Kendime dedim ki: – "Tamam, dayanacağım. Belki buna değer."

Değmedi. Sürekli açtım, bu açlık beni fiziksel ve psikolojik olarak tüketiyordu. Kan testlerimde anemi olduğu ortaya çıktı. Sonuçları görünce, durumu gülünç buldum, nasıl anemim olabilir ki, 40 kilonun üzerinde fazlam varken? Bunun, diyetlerin çok yaygın bir sorunu olduğunu öğrendim.

Ayrıca, bu egzersizlerle dizimi de mahvettim. Ve personal trainer ve diyetisyen tutmuştum, çünkü zayıflama sürecimde güvenliğimle ilgilenmelerini istemiştim. Ne oldu? Kendimi daha da yaraladım ve bunun için de para ödedim. Çılgınlık. Tek bir kilo bile veremedim!

Mahvolmuştum. Artık benim için hiçbir umut kalmadığını düşünüyordum. Her şey değişti, pazarda eski arkadaşım Güler ile karşılaştığım gün.

– İlkin, canım! – birden tanıdık bir ses duydum. O Güler'di, okul sıralarında neredeyse sıraya giremediğimiz arkadaşımdı, çünkü o zaman 100 kiloydu! Ona inanamıyordum! Harika görünüyordu.

- İlkin, canım! – birden tanıdık bir ses duydum. O Güler'di, okul sıralarında neredeyse sıraya giremediğimiz arkadaşımdı, çünkü o zaman 100 kiloydu! Ona inanamıyordum! Harika görünüyordu, önceki kilolarının yarısını kaybetmiş gibi. Enerji ve mutluluk saçıyordu.

- Bunu nasıl başardın? – hemen aklıma geldi. Güler, kreşten beri tombul bir çocuktu. Ailesinde fazla kilolu olmak bir gelenek gibiydi. Güler, daha sağlıklı yaşamaya mı başladı? Yoksa sadece daha iyi bir antrenör ve diyetisyen mi buldu?

- Yanıldın! Hiçbiri değil, canım! Oğlum Tokyo'dan iş seyahatinden dönerken bana öyle bir formül getirdi ki, yağlar kendiliğinden enerjiye dönüşüp kayboluyor. Ne diyet ne de egzersiz!

- Bu ürün kesinlikle kiloları hızla eritir: 21 günde 16 kilo. Japonya'da bütün medya bunu konuşuyor. Ben bunu neredeyse 3 ay kullandım ve şimdi, gördüğün gibi, hayatımda hiç olmadığı kadar güzel ve mutluyum! İşte, nereden alabileceğini yazdım – dedi ve bana bir kağıt parçası verdi.

- Sadece dikkatli ol, canım – dedi Güler, bana doğrudan gözlerime bakarak – şimdi piyasada pek çok şüpheli sahte ürün var. Yalnızca bir yerden orijinal Japon tedavisini alabilirsin.

Bunların hepsine inanamadım. – Oruç tutmak ve egzersiz yapmanın bana hiçbir faydası olmadı, peki bir Japon tedavisi beni kilolardan kurtaracak mı? – Belki Güler, mide küçültme ameliyatı geçirmiştir ya da başka bir şey... ve bunu itiraf etmek istemiyor mu? – diye düşündüm, dolu bir şekilde şüphelerim vardı.

Öte yandan, denemek zarar vermez, değil mi? – Bundan daha kötü olamaz – diye düşündüm ve kararımı verdim. Şimdi biliyorum ki, hayatımda verdiğim en iyi karardı. Böyle devrim niteliğinde bir icadın çok pahalı olması gerektiğini düşünmüştüm. Ama diyetisyen ve kişisel antrenörle kıyasladığımda, neredeyse bedavaya denk geldiğini görünce çok şaşırdım.

İlk gün, daha fazla güç, enerji ve iyimserlik hissettim. Ertesi sabah uyandığımda şok oldum! Karnımı okşadım ve çok daha düz olduğunu hissettim. Ölçü aldım. Sonuç? Belimden 2 cm kaybettim! Sadece 1 gün ve 1 gece içinde!

Ara sıra deri altımda hoş bir karıncalanma ve ısı hissediyordum. O zamanlar bedenimin, kalori yakma makinesine dönüştüğünü hayal ediyordum. Bu inanılmaz bir histi çünkü bana enerji veriyordu. Tam olarak Güler'in dediği gibi – vücudumdaki yağlar kendiliğinden enerjiye dönüşüyordu ve bu yüzden kendimi 100 kat daha iyi hissediyordum. Sadece şunu belirteyim, ne egzersiz yaptım ne de sevdiğim yiyeceklerden vazgeçtim.

İnanılmaz bir hızla kilo verdim. Tamamen doğal bir şekilde zayıfladım, hiçbir yan etki yaşamadım. O kadar mutluydum ki, bu harika zayıflama yöntemini karşılaştığım her obez insana anlatmak için dışarı çıkmak istiyordum. Bu, kilolu insanlar için bir kurtuluş!

21 günün sonunda tartıldım. Tam 16 kilo vermişim – tıpkı Güler'in söylediği gibi. O zamanlar bile daha iyi görünüyordum. Güzel giyinebiliyor ve yüzüm zayıflamış, bu yüzden daha güzel görünüyordum.

Toplamda 2 ayda 43 kilo verdim. Eski şişman kadından, sürekli iltifatlar alan zayıf bir kadına dönüştüm. Bu, her kadının yaşaması gereken inanılmaz bir duygu!

- Merhaba Ayça, annene mi geldin? – Bir gün kapıyı açarken komşum bana bunu söyledi.

- Merhaba Ayça, annene mi geldin? – Bir gün kapıyı açarken komşum bana bunu söyledi. Komşum beni, zayıf kızım Ayça ile karıştırmıştı! Eve girdiğimde mutluluktan zıpladım.

Yeni bir enerji hissediyordum. Sanki fazlalık kilolarımla birlikte yıllarca birikmiş olan sıkıntılarım da kaybolmuştu. Kızım, 2 hafta önce İrlanda'ya gidip düğün hazırlıklarına yardımcı olmamı istediğinde, tereddüt etmeden kabul ettim.

Ayça, beni havaalanında gördüğünde ne diyeceğini şaşırdı. Gerçekten, benden aldığı izlenimle ağzı açık kalmıştı. O, şişman, bakımsız bir yaşlı kadını bekliyordu. Ama ben karşısında, dimdik, parlak ve mutlu bir şekilde duruyordum. Üzerimde, yeni, zayıf hatlarımı vurgulayan bir elbise vardı!

- Anne, sanki o televizyon programından çıkıp gelmişsin, orada kadınlar istedikleri metamorfozdan geçiyor! Ama şimdi ciddi olalım – bunu nasıl başardın? Göndermiş olduğum diyetleri mi uygulamaya başladın? – dedi Ayça, hayranlıkla bana bakarak.

Her konuda kızıma yardım ettim. Birlikte elbise seçtik ve salonu süsledik. Ayrıca ünlü pastamı pişirdim. Konuklar, tek başıma 10 adet pastayı nasıl pişirdiğime inanamadılar. Damat annesi, parti sırasında sessizce yaklaşıp şunu söyledi:

- Canım, nasıl oluyor da hiçbir şeyden vazgeçmiyorsun ama bu kadar zayıfsın? Ben ne zaman normal bir yemek yedim ya da tatlı yedim hatırlamıyorum... Liposuction yaptırdım, çok acı vericiydi!

Görünen o ki, damadımın annesi yıllarca açlık çekmiş, pahalı ve tehlikeli operasyonlar geçirmiş. Ne kadar normal yemek yediğimi ve istediğim zaman istediğimi yediğimi, bu kadar zayıf olduğumu anlamaya çalışamıyordu.

Tüm misafirler sabahın erken saatlerine kadar eğlendi. Ancak ben, dans pistinden son ayrılan kişi oldum. Düğün boyunca Erhan ile dans ettim – damadın amcası, orada yeni tanıştığım biriyle.

- Gözlerimi senden alamadım. Tüm kadınlar arasında öne çıkıyordun. O muazzam gülüşün beni büyüledi. Bir yıldız gibi parlıyordun! – sonradan itiraf etti.

Erhan, bana ilgi göstermeye başladı ama başlarda onu reddediyordum. - Bunun bana ne faydası olacak? Her şeyle başa çıkabilirim – diye düşünüyordum. Ama Erhan ısrarcıydı. Tanışmamızın yıldönümünde evime geldi, elinde bir yüzükle. – Beni hayatımın sonuna kadar aydınlatmak ister misin, küçük yıldızım? – diye sordu, koridorda diz çökerek. Şaşkınlıkla bir kelime bile söyleyemedim. Sonunda sadece bir kelime söyleyebildim – Evet.

Eğer o gün pazarda Güler'i dinleyip, o zayıflama formülünü kullanmasaydım, mutluluğu bu kadar büyük bir fırsatı kaybederdim... Çünkü mutluluk, her yaşta gelebilir. Ona sadece kapılarımızı açmamız yeterli.